Ο κόσμος σου να είμαι εγώ ...

Πάλι μεγάλα λόγια κι υπερβολές

πάλι μεγάλα λόγια μου ξαναλές.

Όποιος χωρίς δαιμόνους δαιμονίζεται

πάει μια δεξιά, μια αριστερά,

ποτέ δεν πάει μπροστά.

Λόγια γνωστά και ίδια λόγια αδειανά

ατέλειωτα ταξίδια στο πουθενά.

Όποιος χωρίς ανέμους ανεμίζεται

πάει μια ψηλά, μια χαμηλά,

ποτέ δεν πάει σωστά.

Αν μ’ αγαπάς κι αν θες να σ’ αγαπώ

σταμάτα να σκορπάς το άνθος σου και τον καρπό.

Μαζί μου θέλω σεμνά να περπατάς

αλλού να μην κοιτάς

ο κόσμος σου να είμαι εγώ.

Πάλι μεγάλα λόγια κι υπερβολές

πάλι μεγάλα λόγια μην ξαναλές.

Όποιος χωρίς φεγγάρια φεγγαριάζεται

πάει μια κρυφά, μια φανερά

ποτέ δεν πάει στρωτά.

Αν μ’ αγαπάς κι αν θες να σ’ αγαπώ

σταμάτα να σκορπάς το άνθος σου και τον καρπό.

Μαζί μου θέλω σεμνά να περπατάς

αλλού να μην κοιτάς

ο κόσμος σου να είμαι εγώ.

Πού το πήγαν το παιδί...

Πού το πήγαν το παιδί

χελιδόνι σε κλουβί.

Πού το πήγαν το παιδί

και κανείς δεν το ’χε δει.

Πού το πήγαν με φεγγάρι

το παιδί το παλικάρι.

Πού το πήγαν τί του λέγαν

και τ’ αδέρφια του το κλαίγαν

Ίλεως! Ίλεως! Έλεος! Έλεος!

Το κοιτάζαν καθ’ αυγή

και τα μάτια τους πληγή.

Το κοιτάζαν καθ’ αυγή

και τα λόγια τους κραυγή.

Το κοιτάζαν το κοιτάζαν

και τα μαύρα δεν τα βγάζαν.

Κι ένας έστεκε παρέκει

και κρατούσε αστροπελέκι.

Τύψεις...

Όσο περνούν οι μέρες και μακραίνει

η ηλικία της σεμνότητας, αισθάνομαι

τις ανεπαίσθητες ραγισματιές εντός μου

από νύχτα σε νύχτα να πληθαίνουν:

δρόμοι που πήρα με χαμηλωμένα μάτια,

φώτα που πέσαν πάνω μου ανελέητα,

λόγια πιο πρόστυχα κι απ’ τις χειρονομίες-

μα πιο πολύ, η όψη της μητέρας μου,

όταν γυρνώ αργά το βράδυ και τη βρίσκω

μ’ ένα βιβλίο στο χέρι να προσμένει

βουβή, ξαγρυπνισμένη και χλωμή.

Τύψεις, του Ντίνου Χριστιανόπουλου

Από την ποιητική συλλογή «Ξένα γόνατα», (1954)

Κι αν τα μάτια σου...

Κι αν τα μάτια σου δεν κλαίνε

έχουν τρόπο και μου λένε

για τον πόνο που πονούν.

Μ' ένα βλέμμα λυπημένο

πρωινό συννεφιασμένο

για την άνοιξη ρωτούν.

Με κοιτάζουν μου μιλούν και απορούνε

αχ τα μάτια σου,

για τα όνειρα που κάναμε ρωτούνε

αχ τα μάτια σου.

Μάτια παραπονεμένα

μάτια που 'σαστε για μένα

θάλασσες υπομονής,

με κλωστούλες ασημένιες

πλέκω τις κρυφές σας έννοιες

σε τραγούδι της ζωής.