Τρεις δολοφόνοι

Τρεις δολοφόνοι τρεις αρσενικοί
τρεις αστυνόμοι που κοιμούνται νηστικοί
παραφυλάνε και μ’ ακολουθούν
με κυνηγάνε δεν μπορούν να κρατηθούν.

Στην Ασωμάτων τρεις περαστικοί
μπρος απ’ το σπίτι μου περάσαν βιαστικοί
μοιάζαν ασήμαντοι και νηστικοί
μα είχαν μαχαίρι και με στρίμωξαν πιο κει.

Τους πήρα όλους κι έψαχνα αφορμή
ν’ ακολουθήσουμε την ίδια διαδρομή
πίσω απ’ τις μάντρες κάτω στου Ψυρρή
βρήκαν τρεις άντρες χτυπημένους με σφυρί.

Γίναν τρεις φόνοι και με κυνηγούν
τρεις αστυνόμοι εμένα ψάχνουνε να βρουν
πίσω απ’ τις μάντρες κάτω στου Ψυρρή
κοιμάμαι μόνη κι έχω λειώσει σαν κερί.

Τρεις δολοφόνοι χάθηκαν στη Γη
τρεις αστυνόμοι δεν κοιμούνται ως την αυγή
παραφυλάνε και με κυνηγούν
όμως ποτέ τους δολοφόνους δε θα βρουν.

                                             

Αυτή τη φορά...

Αυτή τη φορά
Το ίδιο λάθος δε θα κάνω κι ας πεθάνω
Αυτή τη φορά
Δε θα υπάρξει σου τ’ ορκίζομαι ποτέ άλλη φορά
Αυτή τη φορά
Όλα για όλα θα τα παίξω μα θα σ’ αφήσω
Αυτή τη φορά
Τα δάχτυλά μου θα τα σπάσω, για να μη σου τηλεφωνήσω
Αυτή τη φορά
Τη γλώσσα μου θα ξεριζώσω, για να μη σου ξαναμιλήσω
Αυτή τη φορά
Τα δυο μου πόδια θα τα κόψω, για να μην γυρίσω πίσω
Αυτή τη φορά

Αυτή τη φορά
Δε θα κλάψω, ούτε μέσα θα μείνω για να σκεφτώ
Αυτή τη φορά
Θα σε ξεγράψω, θα ντυθώ, θα βαφτώ κι έξω θα βγω
Και στον πρώτο που θα βρω μπροστά μου θα δοθώ
Έτσι για να σε εκδικηθώ
Αυτή τη φορά

Αυτή τη φορά
Δε θα υπάρξει δρόμος πίσω να με φέρει
Αυτή τη φορά
Κανένας άνεμος ποτέ δε θα με ρίξει στα πόδια σου μπροστά
Αυτή τη φορά
Ό,τι έχω ας το χάσω, ας μη ζήσω
Αυτή τη φορά
Την καρδιά μου θα την σπάσω, για να μη σε ξαναγαπήσω
Αυτή τη φορά
Το κορμί μου θα το κάψω, για να μη σε ξανακουμπήσω
Αυτή τη φορά
Τα δυο μου μάτια θα τα βγάλω, να μη σε ξαναντικρίσω
Αυτή τη φορά

Αυτή τη φορά
Δε θα κλάψω, ούτε μέσα θα μείνω για να σκεφτώ
Αυτή τη φορά
Θα σε ξεγράψω, θα ντυθώ, θα βαφτώ κι έξω θα βγω
Και στον πρώτο που θα βρω μπροστά μου θα δοθώ
Έτσι για να σε εκδικηθώ
Αυτή τη φορά...

                              

Άννα μην κλαις...

Μιλάνε για καιρούς δοξασμένους, και πάλι
(Άννα μην κλαις)
θα γυρέψουμε βερεσέ απ’ τον μπακάλη.

Μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή
(Άννα μην κλαις)
στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί

Μιλάνε για νίκες που το μέλλον θα φέρει
(Άννα μην κλαις)
Εμένα δε με βάζουν στο χέρι.

Ο στρατός ξεκινά
(Άννα μην κλαις)
Σαν γυρίσω ξανά
θ’ ακολουθώ άλλες σημαίες.
Ο στρατός ξεκινά...

Παιδικό τραγούδι

Πέρασε η ώρα πια

μα πού είσαι επιτέλους

μου 'χες πει από νωρίς,

πως θα ήσουνα εδώ.

Θα σου πω σαν σε δω

"να προσέχεις αγγελέ μου"

κι έγραψα ένα τραγούδι

παιδικό.

Μουσική μονομιά

που γυρνάει και ζαλίζει

στα στενά που γυρνάς

και που γύρω τριγυρνάς.

Αεράκι απαλό, που φυσάει

κι εξαγνίζει

να σε φέρει λίγο λίγο

από εδώ.

Λουλουδάκι πορφυρό

θα σου δώσω αγγελέ μου

να το δέσεις στα μαλλιά

ιερό και φυλαχτό.

Θα σου πω σαν σε δω

"να προσέχεις αγγελέ μου"

κι έγραψα ένα τραγούδι

παιδικό.

                                               

                                         Μουσική / στίχοι: Νίκος Κολλάρος
Ερμηνεύει η Μαρία Σπυροπούλου. Από το δίσκο "Όλοι μαύρα κι ένα πιάνο", 2001

Χειραψία...Κ.Υ.

Αν σου χάριζα καρδιές για να σε ρίξω στο κρεβάτι,
θα με κοιτούσες σα να σκότωσα το σκύλο σου;
Αν σ άφηνα κι εγώ να περιμένεις,
θα είχες για άλλον άνθρωπο τηλέφωνο;
Αν σ έβλεπα σαν πρόβατο που τρέφω για το Πάσχα,
θα μου καταλόγιζες χειρότερες προθέσεις;
Αν σε κερνούσα μπύρες και σ αγκάλιαζα στο τέλος,
αν σου μιλούσα όπως ήθελες και σού λεγα ό,τι ήθελες ν ακούσεις,
αν δεν καθόμουν με τις ώρες να ερμηνεύω τους θανάτους σου,
αν ήμουνα κωλόπαιδο, το τίποτα, ένα τέρας,
θα ήμουν άξιος μόνο χειραψίας, κυρία τάδε;

Αν ήμουνα παράσιτο (καφέδες στην πλατεία),
θα έκρυβα στο χέρι μου πληγή από χειραψία;

Μικρέ μου εφιάλτη, ποιος το ξέρει
αν αυτό το καλοκαίρι
αρνηθεί να μας χαρίσει
ό,τι έσωσε απ τη φύση
Αν η πάλη στα χωράφια
μας δώσει για έπαθλο αγκάθια,
αν τα όνειρά μας λιώσουν
και οι ελιές μας μάς προδώσουν
Αν οι θάλασσες καλέσουν
χίλιους φόβους για να παίξουν,
αν μας εκδικηθούν τα ζώα
κι αν τα παιδιά δεν είναι αθώα
Αν τελικά εγώ είμαι ο θύτης,
ο υπέρτατος αλήτης
που ένα άλλο καλοκαίρι
αντί φιλιού έδωσε το χέρι

Μα η απόρριψη το ξέρει
πως δεν υπάρχει κακός,
υπάρχει μόνο ένα χέρι
που μας σβήνει τη νύχτα το φως
Και ο γιατρός μου το ξέρει
πως για όλα φταίει αυτός
που ήταν για μένα ένα αστέρι,
ένας δεύτερος Χριστός

Μα η απόρριψη το ξέρει
πως δεν υπάρχει κακός,
υπάρχει μόνο ένα χέρι
που μας σβήνει τη νύχτα το φως
Κι ο ευεργέτης μου το ξέρει
πόσο με αγάπησε αυτός,
σαν αδερφός το μεσημέρι
και τη νύχτα σαν θεός

Νυν και αεί...

Πρωτομαγιά
με το σουγιά
χαράξαν το φεγγίτη
και μια βραδιά
σαν τα θεριά
σε πήραν απ’ το σπίτι.

Κι ένα πρωί σε μια γωνιά στην Κοκκινιά
είδα το μπόγια να περνά και το φονιά
γύρευα χρόνια μες στον κόσμο να τον βρω
μα περπατούσε με το χάρο στο πλευρό.

Νυν και αεί
μες στη ζωή
σε είχα αραξοβόλι
μα μιαν αυγή
στη μαύρη γη
σε σώριασε το βόλι.

Κι ένα πρωί σε μια γωνιά στην Κοκκινιά
είδα το μπόγια το ληστή και το φονιά
του `χανε δέσει στο λαιμό του μια τριχιά
και του πατάγαν το κεφάλι σαν οχιά.

 https://www.youtube.com/watch?v=6XPGXYXAA7c

Η πόρτα του παράδεισου

Η πόρτα του παράδεισου είναι καλά κλεισμένη
κανείς μας δεν μπορεί να μπει, κανένας πια δεν βγαίνει.
Σε κοιμητήρι των νεκρών είναι παγιδευμένα
το σώμα μου το σώμα σου, σαν τη φωτιά αναμμένα.

Η πόρτα του παράδεισου έχει δυο μαύρες τρύπες
που σαν τολμήσεις να τις δεις σε καιν’ του κόσμου οι λύπες.
Η πόρτα του παράδεισου είναι ξεθωριασμένη
γιατί η αγάπη χάθηκε στο κόσμο απελπισμένη.

Τα μάτια μου γενήκανε δυο σκοτεινοί φεγγίτες
κι οι δαίμονες φανήκανε της νύχτας φαλαγγίτες.
Η πόρτα του παράδεισου είναι γερά κλεισμένη
κι απ’ έξω παραδέρνουνε της γης οι κολασμένοι.

Η πόρτα του παράδεισου μπορεί να ’ ν ’ ακρογιάλι
για τις ψυχές που χάνονται μες την ανεμοζάλη.
Μα εμείς δεν είμαστε άγγελοι, δεν είμαστε από σόι,
ούτε φονιάδες ή ληστές, ούτε πολύ αθώοι.

Μας λείπει μέσα στη ζωή του στοχασμού το θάρρος
γι’ αυτό μας ελησμόνησε ο έρωτας κι ο χάρος.
Έτσι το αίμα κι ο ουρανός κι η θάλασσα κοντά τους
μες το γκρεμό, στην άβυσσο τραβά τους αδυνάτους.

Η πόρτα του παράδεισου έχει δυο μαύρες τρύπες
που τις φρουρούν αμείλικτοι του μαρτυρίου οι γύπες.
Το σώμα μου το σώμα σου, της νύχτας δορυφόροι.
Το στόμα μου το στόμα σου, της ηδονής εμπόροι.

Το πάθος μου το πάθος σου, στην κόλαση θαμμένο.
Ήσουν για μένα σπαραγμός, ήμουν πληγή για σένα.
Η πόρτα του παράδεισου για πάντα είναι κλεισμένη
κι εμείς για πάντα μείναμε βουβοί και δακρυσμένοι.