It's, oh, so quiet...

Shhhh, Shhhh

It's, oh, so quiet shh,shh

It's, oh, so still shh,shh

You're all alone shh, shh

And so peaceful until...

You fall in love

Zing boom

The sky up above

Zing boom

Is caving in

Wow bam

You've never been so nuts about a guy

You wanna laugh you wanna cry

You cross your heart and hope to die

'Til it's over and then

Shhh, Shhh

It's nice and quiet

Shhh, Shhh

But soon again

Shhh, Shhh

Starts another big riot

You blow a fuse, zing boom

The devil cuts loose, zing boom

So what's the use, wow bam

Of falling in love

It's, oh, so quiet

It's, oh, so still

You're all alone

And so peaceful until...

You ring the bell, bim bam

You shout and you yell, hi ho ho

You broke the spell

Gee, this is swell you almost have a fit

This guy is "gorge" and I got hit

There's no mistake this is it

'Til it's over and then

It's nice and quiet

Shhh, Shhh

But soon again

Shhh, Shhh

Starts another big riot

You blow a fuse

Zing boom

The devil cuts loose

Zing boom

So what's the use

Wow bam

Of falling in love

The sky caves in

The devil cuts loose

You blow blow blow blow blow your fuse ahhh

When you've fallen in love

Ssshhhhhh...

Όταν χαράζει...

Όταν χαράζει, ο πρώτος στεναγμός

βγαίνει απ' τα πιο σφιγμένα χείλη.

Σαν πεταλούδα στην κάμαρη πετά

ψάχνοντας άνοιγμα να φύγει.

Αν είσαι μόνος, αν είσαι αδύναμος

η χαραυγή θα σε ξεκάνει.

Έχει το μύρο, έχει τη σιγαλιά,

έχει τον ήλιο τον αλάνη.

Καινούρια μέρα, καινούριος ποταμός

στις εκβολές του θα προσφέρει

όσα χαθήκαν, όσα ξεχάστηκαν

κι όσα γι' αυτά κανείς δεν ξέρει.

Πίσω απ' τους λόφους, πίσω απ' τα βλέφαρα

υπάρχει τόπος και για σένα.

Χωρίς Βαστίλη, χωρίς ανάθεμα,

χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα...

Παραιτούμαι...

Παραιτούμαι, δεν αντέχω άλλο
για τα πάντα να σε συγχωρώ
και μπορώ με δράκους να τα βάλω
όμως με το ψέμα δεν μπορώ

Και να το παλέψω τι θ' αλλάξει
άλλη μια φορά θα πληγωθώ
κράτα τη ζωή που σου 'χω φτιάξει
κι άσε με να φύγω να σωθώ

Παραιτούμαι, απ' τη ζωή σου παραιτούμαι
απ' όσα ζήσαμε και ζούμε παραιτούμαι
χωρίς απαίτηση για ό,τι δικαιούμαι

Παραιτούμαι, απ' τη ζωή σου παραιτούμαι
απ' την ελπίδα να τα βρούμε
παραιτούμαι
και τίποτα άλλο πια δεν έχουμε να πούμε
Παραιτούμαι.....

Για ποια σχέση θες να προσπαθήσω
τσάμπα και χωρίς προοπτική
με τι όπλα πια να πολεμήσω
όταν η αγάπη δεν αρκεί

Παραιτούμαι, απ' τη ζωή σου παραιτούμαι
απ' όσα ζήσαμε και ζούμε παραιτούμαι
χωρίς απαίτηση για ό,τι δικαιούμαι

Παραιτούμαι, απ' τη ζωή σου παραιτούμαι
απ' την ελπίδα να τα βρούμε
παραιτούμαι
και τίποτα άλλο πια δεν έχουμε να πούμε
Παραιτούμαι.....

                                

Στερεότυπα...

Ώρα τρεις τη νύχτα,

ανεβαίνω τα σκαλιά

μα δε νυστάζω

μ' ανοιχτό το φως ξανά,

τη δική σου τη μεριά

ούτε που κοιτάζω

Τι είναι αυτό που λείπει

απ' τη μέσα μου ζωή

τα δάχτυλά σου

μια γουλιά νερό θα πιω

πώς αλλιώς να καταπιώ

πως τα πάντα αλλάζουν

Πάρε εσύ τα χάδια

τα γυμνά σκοτάδια

τα πρωτότυπα

κι άσε εδώ για μένα

κάτι στοιχειωμένα

σ' αγαπώ, σ' αγαπώ,

σ' αγαπώ καρδιά μου

στερεότυπά μου

έτσι τ' όνομά μου δεν ξανάκουσα

και γι' αυτό θυμώνω

που θα λέω στον πόνο

σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ

λες κι είμαστε αγκαλιά...

Άμα θες να δεις

τη δικιά μου τη σκιά

αντί για μένα

όπου πάω, τ' ακούς, να 'ρθείς

να κοιτάς από μακριά

το δικό σου ένα

Δε μπορώ να ζω

εδώ μέσα άλλος κανείς

θα βγω λιγάκι

δυο μικρά πουλιά πετούν

στα μηνύματα αδειανό

τ' άσπρο φακελάκι

Πάρε εσύ τα χάδια

τα γυμνά σκοτάδια

τα πρωτότυπα

κι άσε εδώ για μένα

κάτι στοιχειωμένα

σ' αγαπώ, σ' αγαπώ,

σ' αγαπώ καρδιά μου

στερεότυπά μου

έτσι τ' όνομά μου δεν ξανάκουσα

και γι' αυτό θυμώνω

που θα λέω στον πόνο

σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ

λες κι είμαστε αγκαλιά...

Δικαίωμα...

Και δικαίωμα
δεν έχω πια να σ' αγαπώ
το στερέωμα της λογικής μου
θαν' αυτό.

Να σ' αγκαλιάζω μια φορά
ούτε με φτάνει κι ούτε μ' αφορά
κάποτε θέλαμε κι οι δυο
Μα τώρα πια
σε θέλω για τον εαυτό μου.

Και δικαίωμα δεν έχω πια να σ' αγαπώ.

Και δικαίωμα
δεν έχεις πια να με κρατάς
στο μεσαίωνα της λογικής σου
να με πας...

Έφυγα

Έφυγα γιατί έπρεπε να μείνω αλλιώς
Έφυγα γιατί άνοιξε ο καημός μου ο παλιός
στα άγγιγμα του όχι μας
σαν κουρασμένο ρούχο
γιατί έφυγα και απέφυγα
που τέτοια αγάπη σου' χω

Δυο σπίρτα που 'μειναν στις νύχτας το κουτί
να μην τ' ανάψεις
Την πόρτα σου μονάχα την κουτή
για ρώτα την πως έφυγα
νομίζοντας πως θες να με φωνάξεις

Έφυγα γιατί έπρεπε να ζήσω αλλιώς
Έφυγα όπως φεύγει το σκοτάδι απ' το φως
Μια κάφτρα μόνο γυάλισε λες και ήθελε να δείξει
ποιο κουράγιο το κουβάλησε το θέλω που' χα πνίξει

Εγώ μιλάω για δύναμη...

Όλα ξέρω τι σημαίνουν
και τι εννοούν,
το μυαλό μου με συντόνισε
στο καινούργιο μήκος,..
Όλα ξέρω γιατί γίνονται
και πως λειτουργούν,
το μυαλό με βοήθησε
να καταλαβαίνω,
οι ευαίσθητοι αμύνονται
στη ζωή και αργούν,
κι η λαχτάρα τους συνήθισε
να πατάει το φρένο.

Όλα ξέρω τι σημαίνουν
και τι εννοούν,
το μυαλό μου με συντόνισε
στο καινούργιο μήκος,
οι ευαίσθητοι παθαίνουν
και παρανοούν,
λες κι ο κόσμος το κανόνισε
να γλιτώνει ο λύκος.

#ρεφρέν
Μα εγώ μιλάω για δύναμη,
της αγάπης ισοδύναμη,
και ζητάω προτεραιότητα,
φύση, θέση, κι ιδιότητα.

Μα εγώ μιλάω για δύναμη,
της ελπίδας ισοδύναμη,
και γυρνάω στην αθωότητα,
την παλιά μου την ταυτότητα.

Κόψε και μοίρασε...

Τι άλλαξε; Τι χάλασε;

Λες και πάνω στο διάφανο φως

μελάνι στάλαξε.

Πού χάνεσαι; Πού τρέχει το βλέμμα;

Ποια αλήθεια μου κρύβει ο καπνός

ή μήπως κρύβει ψέμα;

Θα κοιτώ στα μάτια σου

θα ρωτάω μέχρι να μου πεις

θα χτυπώ στα βράχια σου

ως το τέλος της σιωπής.

Κόψε και μοίρασε στα δύο

πάντα η αγάπη θέλει δύο,

δυο να γελούν στο ίδιο αστείο

δυο να ζεσταίνουνε το κρύο

δυο να μοιράζονται αμαρτία και θεό.

Κόψε και μοίρασε στα δυο

πάντα η αγάπη θέλει δυο

δυο μονομάχους στο πεδίο

δυο στο μαζί και στο αντίο

δυο να μοιράζονται τα πάντα ή το κενό.

Τι ξέφτισε; Τι έσπασε;

Λες και επάνω μου χούφτες γυαλιά

η νύχτα πέταξε.

Ποιος έφταιξε και ποιον ν`αθωώσω;

Να σε πάρω ξανά αγκαλιά

ή μήπως να θυμώσω;

Τα λέμε...

Αγαπημένε η ζωή

Κυλάει σαν ποτάμι

Πίνει απ' τα δάκρυα βροχή

Μα στάζει σε ένα τζάμι

Πες μου τι σημαίνει "τα λέμε"

Φεύγουν για πάντα οι στιγμές με ότι καίμε

Τα λέμε...

Τόσο γενική αυτή η φράση

Ταιριάζει τέλεια στην κρύα σου στάση

Τα λέμε...

Να αγκαλιαστούμε τελευταία φορά

Να κλαίμε...

Μπάσταρδε πονάνε οι λέξεις

Εγώ πεθαίνω και εσύ θέλεις να παίξεις

Τα λέμε...

Ποιός σου 'χει μάθει να σκοτώνεις με ψέμα

Σκληρούς ανθρώπους να πατάς σαν εμένα

Χειρότερο κι από βρισιά

Τα λέμε...

Έπρεπε απλά να πεις

Αντίο...

Πόση υποκρισία γλιτώνεις

Θέλει να έχεις ψυχή να πληγώνεις

Τα λέμε...

Είναι της καρδιάς μου απορία

Ανωτερότητα δε θέλω καμία

Κυλιέμαι...

Νομίζεις πέφτω χαμηλά

Μα εγώ τιμάω το τέλος και νιώθω

Μπάσταρδε πονάνε οι λέξεις

Εγώ πεθαίνω και εσύ θέλεις να παίξεις

Τα λέμε...

Ποιος σου 'χει μάθει να σκοτώνεις με ψέμα

Σκληρούς ανθρώπους να πατάς σαν εμένα

Χειρότερο και από βρισιά

Τα λέμε...

Έπρεπε απλά να πεις

Αντίο, τελειώσαμε, φύγε!

Μην τολμήσεις να με δεις ξανά

Δεν τα λέμε πια ποτέ

Θέλω μόνο να ξεχάσω

Μπάσταρδε πονάνε οι λέξεις

Εγώ πεθαίνω και εσύ θέλεις να παίξεις

Τα λέμε...

Χειρότερο και από βρισιά

Τα λέμε...

Άκου κάτι αληθινό

Αγάπη μου αντίο, πονάω..

.... γαμώτο!

Σ' έχω βρει και σε χάνω ...

Σ΄έχω βρει και σε χάνω

δανεική παρουσία

έχω τόσα να κάνω

και δεν έχουν ουσία

όπου είσαι πηγαίνω

δίχως λόγο να πάω

με τους φίλους σου βγαίνω

επαφή να κρατάω

Κάποιες μέρες ακούω

στη σιωπή τη φωνή σου

πάνε μέρες που λείπεις

κι είμαι ακόμα μαζί σου

σε ρωτάω τι έχεις

και σου λέω καλημέρα

σ΄αγαπάω μην τρέχεις

είσ΄ακόμα εδώ πέρα

Προσπαθώ να ξεχάσω

όμως κάτι συμβαίνει

ό,τι όμορφο πιάσω

να το δεις περιμένει

Σ΄ έχω βρει και σε χάνω

Σ΄έχω βρει...

Και σε χάνω...

Σ΄έχω βρει και σε χάνω

σταθερή μου αξία

η ζωή μου σε τάξη

κι η καρδιά σ΄αταξία

Έχεις γίνει συνήθεια

και το μόνιμο θέμα

σου δανείζω αλήθεια

να πληρώνεις το ψέμα

Κάποιες νύχτες στους δρόμους

σε τρακάρω τυχαία

είν΄αμάξια οι μόνοι

και οι σχέσεις τροχαία

στα παλιά μας τα στέκια

όπως πάντα συχνάζω

είχα πει πως θ΄αλλάξω

κι όσο αλλάζω σου μοιάζω

Σ΄έχω βρει και σε χάνω

Σ΄έχω βρει...

Και σε χάνω...

Σ΄έχω βρει και σε χάνω...

Εν λευκώ...

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου

Γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο;

Βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου

και το μετά απ' το μετά γνωρίζω

Αν είχα θάρρος για να πω το "έλα"

τώρα δε θα 'χα τη φωτιά στο αίμα

Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρη η τρέλα

Αν είχε σώμα θα 'ταν πάλι ψέμα.

Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο

σαν να χορεύουνε με τη σιωπή μου

κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο

που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου

μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη

και τη χαρίζω σ' όποιον μου εξηγήσει

να 'χει το μέλλον μου να επιλέξει

ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει...

Τίποτα σημαντικό.

Ζω μονάχα εν λευκώ...

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου

καλά τα λεν οι έγχρωμοί μου φίλοι

το πρόβλημά μου η υπερβολή μου

κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει

Αν είχε το θάρρος να φανεί ο λόγος

τώρα δε θα 'τανε φωτιά στο αίμα

Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρο ο φόβος

Αν είχε σώμα θα 'ταν σαν κι εμένα.

Αν σ' αγαπούν να μάθουν να το λένε

κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις

κι αν θες να δεις τ' αληθινά να καίνε

πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν' ανέβεις.

Και σε λυπούνται που δεν το 'χεις νιώσει

κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος

και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση

πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα

Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο

κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα

εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω

μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα

του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω

με μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα...

Τίποτα σημαντικό...

Ζω μονάχα εν λευκώ....

Τίποτα σημαντικό....

Ζω μονάχα εν λευκώ....

Τίποτα σημαντικό....

Ζω μονάχα εν λευκώ....

Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει...

      

Από μικροί μαθαίνουμε να χάνουμε

η απώλεια θα μπορούσε να 'ναι κούνια μας

δεν μπορείς να τα ΄χεις όλα

πρώτη φράση που μαθαίνουμε

Από μικροί πρέπει να μοιραζόμαστε

τα γλυκά και τα παιχνίδια με τ' αδέρφια μας

μάθε πλέον να μοιράζεσαι

έτσι δίνουμε ό,τι παίρνουμε

και τα χρόνια περνάνε

και ό,τι τρώμε κερνάμε

δίνουμε ό,τι αποκτάμε

ώσπου κάτι τελειώνει...

και οι άνθρωποι φεύγουν

και εμείς δεν αντιδράμε

μάθαμε να ξεχνάμε

και να μένουμε μόνοι...

μα η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει

να το θυμάσαι μικρή μου καρδιά

η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει

πάντα...

η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει

να το θυμάσαι μικρή μου καρδιά

η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει

πάντα...

Ήτανε Αέρας...

                                                   

Τι ξέρεις για τον καιρό γι αυτόν τον άνεμο,

 την κάθε της ματιά που γυρνάει και σβήνει.

 Τι γνώριζες γι αυτή για τα χείλη της, 

την κάθε της φωτιά που γυρνάει και δίνει.

 Ήτανε αέρας πάντα σύννεφο σκοτεινό, 

δεν τη βρίσκεις δεν τη φτάνεις, ψάχνει το χαμό.

 Ήτανε αέρας πάντα σύννεφο βιαστικό, 

μες σε τρένα μες σε πλοία, κλαίει το χωρισμό.

 Τι γνώριζες γι αυτή για τη μάνα της, 

την κάθε της σιωπή πριν τραγούδι γίνει. 

Τι γνώριζες γι αυτή για το γέλιο της, 

την κάθε της φωτιά που γυρνάει και δίνει.

 Ήτανε αέρας πάντα σύννεφο σκοτεινό, 

δεν τη βρίσκεις δεν τη φτάνεις, ψάχνει το χαμό.

 Ήτανε αέρας πάντα σύννεφο βιαστικό, 

μες σε τρένα μες σε πλοία, κλαίει το χωρισμό.

Μανούλα μου...

                                  

Αχ, τι ντροπή, τέτοια ντροπή

μάνα μου και πως βγαίνει

όσο κι αν τρέξει ο ποταμός

μάνα μου δε την πλένει

Τι να μου κάνουν δάκρυα δυο

και στεναγμοί σαρανταδυό, μανούλα μου

τι κι αν το δάκρυ μου νωπό

βουβό το στόμα και πικρό, μανούλα μου

Και τρέχω κάποιον για να βρω

να με ρωτάει και τον ρωτώ

τι θα γενεί, τι θα γενεί

ποιος θα πονεί, ποιος θα πονεί

μανούλα μου, μανούλα μου..

Ήσουν παιδί σαν το Χριστό..

Έμπαινες κι έλαμπε το σπίτι

σαν το τριφύλλι τ'ανοιχτό

κι είχες το φως τ'Αποσπερίτη

στα δυο σου μάτια φυλαχτό

Άφηνες πάνω στο τραπέζι

γάλα και μέλι και ψωμί

κι έβλεπα τ'όνειρο να παίζει

στο πελαγίσιο σου κορμί

Σ' ευχαριστώ, σ'ευχαριστώ

ήσουν παιδί σαν τον Χριστό

Κύμα και βότσαλο κι αλμύρα

και καλοκαίρι μου ζεστό

ούτε ένα δάκρυ σου δεν πήρα

στην παγωνιά για να λουστώ

Σ' ευχαριστώ, σ'ευχαριστώ

ήσουν παιδί σαν τον Χριστό...