Η αλήτισσά σου η φύση Μπανιστιρτζού με το στανιό Και τύφλα στο μεθύσι
Τι καλημέρα να σου πω Άμα δε σ’ αντικρίζω Άμα δε σ’ έχω αγκαλιά Και να σε καβλαντίζω
Οι πρωταθλητές, στη ρακή Δώσ’ του δώσ’ του τουφεκιές έχω τρελαθεί Ωφ αμάν, βάι βάι Με πήραν απ’ τον ώμο και τους είπα bye bye
Είναι πρωί και πίνω κούπες Δε με γεμίζει ο καπνός ούτε και οι ρούφες Είμαι δικός σου κι όλα τ’ άλλα είναι μούφες Μούφες. Τ’ ακούς; Το λέω και με ντουντούκες Ξυπνάω και δίνω κουτουλιές Δυο στο μαξιλάρι και θυμάμαι όσα μου ‘πες Έλεγα σιγά χορτάσαμε στιγμές Τώρα με το χρόνο δες, πάλι δίνω στούκες Κι όλο τα “θα” πάλι μπαίνουνε στη μέση Θα τα πούμε, θα μιλήσουμε στις έξι Θα βρεθούμε, θα και θα τα έχω παίξει Μέσα στο κεφάλι μου μυαλό δεν έχει θέση Μέσα στο μυαλό μου που το πήρες έτσι Έγινα ταξίμι που έμεινε στη μέση Έγινα έργο εθνικής, ημιτελής Και τη φωλιά μου σίγουρα την έχω χέσει
Μπανιστιρτζού με έκαμες Κι η απόσταση με πνίγει Αλήτη μου με πέθανες Κάπου δεν καταλήγει
Τι καλημέρα να σου πω Άμα δε σ’ αντικρίζω Άμα δε σ’ έχω αγκαλιά Και να σε καβλαντίζω
Οι πρωταθλητές, στη ρακή Δώσ’ του δώσ’του τουφεκιές έχω τρελαθεί Ωφ αμάν, βάι βάι Με πήραν απ’ τον ώμο και τους είπα bye bye
Για να χωρίσουμε εμείς Πρέπει τη φύση σου πρώτα ν’ απαρνηθείς Και μη μου πεις πως όλα έχουν χαλάσει Γιατί εγώ τα άφησα όλα εντάξει Τι φταίω, να τρέχω πάνω κάτω, α; Και τα μούτρα σου να ρίχνεις ως το πάτωμα Τι φάση όμως; Πες μου γιατί Κι εγώ όπως όλοι οι άλλοι ζούμε μόνο μια ζωή Και μη με λες καταφερτζή ούτε αλανιάρη Και μη μου φέρεσαι λες και μου κάνεις χάρη Δεν κάνουν λάθη μοναχά όσοι δε γεννιούνται Αλλά και όσοι μπορούνε και θυμούνται Μη μ’ αποπαίρνεις και ξεκόλλα καλέ Η ζωή είναι για να ζούμε όσα οι άλλοι απαρνιούνται Τα λόγια είναι λόγια μωρέ Μα περισσότερα τα μάτια θα σου πούνε
Μπανιστιρτζού μ’ έχεις εκεί Μπερμπάντισσα γυναίκα Να πίνω ούζο και ρακή τέσσερις πάρα δέκα
Τι καλημέρα να σου πω Άμα δε σ’ αντικρίζω Άμα δε σ’ έχω αγκαλιά Και να σε καβλαντίζω
Οι πρωταθλητές στην τσικουδιά Δώσ’ του δώσ’ του τουφεκιές πάμε ωρέ παιδιά Ωφ αμάν, άπαπα Με πήραν απ’ τον ώμο και τους είπα άντε γεια...
τα λόγια σου μέσα μου και πώς θα φέρω ανώδυνα τόσο βαριά ενοχή;
Σε αδίκησα Εγώ που ό,τι κι αν άκουγα για σένα μόνο μιλούσε…
Λένε πως κάθε άνθρωπος κλέβει κάποιου την καρδιά Ήμουν στο κρεβάτι σου κάποτε Δεν ήθελα να σ’ το πω Να πεθάνω δίπλα σου χαρά και προνόμιο δικό μου
Όσο κι αν προσπαθείς, δε γυρίζεις το χρόνο…
Τώρα που έγιναν βέλη τα μάτια σου πάνω μου, πώς να νιώσω χαρά με τέτοιο βάρος ευθύνης;
Σε πρόδωσα Εγώ που ό,τι κι αν έγραφα για σένα πάντα μιλούσε κι όλη η Ελλάδα της σκέψης μου για σένα μόνο πονούσε Κέρκυρα, Πάτρα, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Παξοί
Περισσότερο από σένα καμιά Χριστίνα δε με κράτησε στη γη… Περισσότερο από σένα καμιά Χριστίνα δε με κράτησε παιδί…
Τώρα πάλι στέκομαι εδώ και κοιτάζω εσένα να φεύγεις
αν μπορούσα λέξεις να βρω και να σου κρατήσω το χέρι
μα κοιτάζω αυτόν τον καιρό και θαρρώ πως πάει να βρέξει
πάνω από έναν δρόμο ανοιχτό, εκεί που όλοι οι άλλοι έχουν τρέξει
Οι καρδιές μας χτυπούν σαν παιδιά που ορίζουν το τέλος
όλ’ αυτά που `χες πει, τώρα μοιάζουν μ’ ένα έρημο μέρος
και σαν χρόνος γυρνά όλο αυτό που ποτέ δεν τελειώνει
ένα τρένο περνά και στο τέλος της Γης ξημερώνει
Πάνω στη γραμμή περπατώ και κοιτώ το σύρμα να παίζει
νιώθω πως η αγάπη είναι εδώ και δεν είναι πάθος μα στέγη
που φυλάει δυο ανθρώπους στο φως και χωρίς αλήθεια δε φεύγει
σαν μια μηχανή σ’ αγαπώ κι είδα αυτή τη βίδα που φταίει
Οι καρδιές μας χτυπούν σαν παιδιά που ορίζουν το τέλος
όλ’ αυτά που `χες πει, τώρα μοιάζουν μ’ ένα έρημο μέρος
και σαν χρόνος γυρνά όλο αυτό που ποτέ δεν τελειώνει
ένα τρένο περνά και στο τέλος της Γης ξημερώνει
Οι καρδιές μας χτυπούν σαν παιδιά που ορίζουν το τέλος
όλ’ αυτά που `χες πει, τώρα μοιάζουν μ’ ένα έρημο μέρος
και σαν χρόνος γυρνά όλο αυτό που ποτέ δεν τελειώνει
ένα τρένο περνά και στο τέλος της γης ξημερώνει
