ΤΟ BLOG ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΟ SOUNDTRACK ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ.

Τρίτη 21 Μαΐου 2024

Ανισόπεδη Ντίσκο...

Ήταν απόγευμα στο αμάξι και ακούγαμε Pulp
Και σκεφτόμουν ότι θέλω να
Σου γράψω ένα τραγούδι
Να ακούς όταν πηγαίνεις στη δουλειά το πρωί
Όταν κολλάς στην Κηφισιάς λίγο
Πριν το δαχτυλίδι
Μα οσο κι αν θέλω να χορεύω
Σαν να μη με νοιαζει
Ξερω πως εχω ενα βαριδι που
Πλακωνει την ψυχη μου
Και ετσι δε μπορω να ανεβω στη
Σκηνη η εστω σε καμια
Ταρατσα Να τα πω τι ζωη
Ειναι αυτη που ζουμε τωρα
Ηθελα να σου δωσω ο
Τι εχω και δεν εχω μα αυτο που
Εχω ειναι αγχος για το αυριο για
Το τωρα, για το χτες
Κατα μηκος και καθ' υψος
Τι να κάνω τον εαυτό μου χάνω
Είναι νωρίς δε θέλω ύπνο και
Δε θέλω να πεθάνω τον εαυτό μου βρισκω
Σ' αυτή την ανισόπεδη ντίσκο
Και στις ταρατσες που καθομουν αφελως
Κι εκανα ονειρα για ενα κοσμο που γυριζει
Τωρα οι μπατσοι δενουν κοσμο και φοραν
Κουκούλες για να νιώθουν ασφαλείς εκείνο
Που μας πήραν τη σειρά μας
Και έχουν μούτρα να μιλάνε
Που μας βλέπουν και γυρνάνε και μας φτύνουν
Και το δάχτυλο κουνάνε μας ρωτάνε
Αν τα κάναμε σωστά
Δηλαδη αν ειμαστε κανονικα παιδια
Κι εγω που είμαι άντρας
Cis και straight λευκος
Σχετικα καλος μαθητης και φοιτητης
Πηγα στρατο και σε παντρευτηκα
Σε μια εκκλησια
Βαφτισαμε και το παιδι μας σε αλλη μια
Μια ζωη απλος, μετριος, κοινωνικος
Καμια φορα μα συνηθως λιγο πιο κλειστος
Δεν προκαλεσα και ημουν σχετικα αποδεκτος
Μα δεν ενιωσα ουτε μια φορα κανονικος
Τι να κάνω τον εαυτό μου χάνω
Είναι νωρίς δε θέλω ύπνο και
Δε θέλω να πεθάνω που και που
Τον εαυτό μου βρισκω που
Σ' αυτή την ανισόπεδη ντίσκο
Ηταν απογευμα στο αμαξι και ακουγαμε ΚόρεΎδρο
Accra Minoa My Yet Calvin
The Boy, Nalyssa Green Νefeli Walking
Undercover ΛΕΞ, Melentini Spectralfire
Τακι Τσαν Πέρα στα όρη
Χωρίς περιδέραιο Toquel Διάφανα Κρίνα
Larry gus toypna bonebrokk
Χατζηδάκι, Χατζηνασιο
Καρβελα, Βισση, Βοσσου, Μαντω
Ριφιφι Ρακιντζη, Μοσχολιου, Τριχρωμη, Στερεο
Νόβα, Ημισκουμπρια, Ντακοτα, Ευριπιδη
Echo tides echo tides echo tides echo tides....

                                                   

    

Στο Καφέ Γκρέκο...

Το καφέ "Γκρέκο" ανοιχτό με τη σάλα στρωμένη

να `ρθουν παρέα οι φίλοι να πιούνε καφέ,

να `ρθουν κι αυτοί που στη γη μείναν τιμωρημένοι

να πουν τραγούδια της τζαζ που τα βάφτισαν μπλε.


Αϊ αϊ Αϊ αϊ Αϊ αϊ το καφέ "Γκρέκο"

τόπος συνάντησης όλων, εκλεκτών και θνητών.

Αϊ αϊ Αϊ αϊ Αϊ αϊ το καφέ "Γκρέκο"

δίαυλος ερωτευμένων και βωμός εραστών.


Πάνω στον τοίχο παλιά ζωγραφιά σε λιμάνι,

άσπρα τραπέζια μικρά και μια πίστα μπροστά.

Για την αγάπη ξανά χύνεται το μελάνι

πριν το μετάξι σχιστεί σε ζεστή αγκαλιά.


Αϊ αϊ Αϊ αϊ Αϊ αϊ το καφέ "Γκρέκο"

δάσος μικρό της αγάπης, πηγή των ρυθμών.

Αϊ αϊ Αϊ αϊ Αϊ αϊ το καφέ "Γκρέκο"

σύναξις στίχων και λόγων, συντροφιά ποιητών.


Το καφέ "Γκρέκο" ανοιχτό δυνατό μες στη μνήμη

έχει στις δυο του γωνιές Δύση κι Ανατολή,

γράφει στη μια του πλευρά καφενείο "Ειρήνη"

που οι ελπίδες λαών την κρατούν ζωντανή.


Αϊ αϊ Αϊ αϊ Αϊ αϊ το καφέ "Γκρέκο"

κόσμος καινούργιος γεννιέται μα ξυπνά ο παλιός.

Αϊ αϊ Αϊ αϊ Αϊ αϊ το καφέ "Γκρέκο"

ζήτημα πάντα ανοιχτό στη ζωή καθ’ ενός.


Με το μικρό μου φτερό θα `θελα να πετάξω,

δείκτες μετρούν και γυρίζουν τις ώρες στη γη.

Δώδεκα κι ένα λεπτό προσπαθώ να προφτάσω,

μία κι αρχίζουν ξανά οι παλιοί αριθμοί.


Αϊ αϊ Αϊ αϊ Αϊ αϊ το καφέ "Γκρέκο"

είναι μια φλέβα στο χέρι, ποταμός πορφυρός.

Αϊ αϊ Αϊ αϊ Αϊ αϊ το καφέ "Γκρέκο"

δεν είναι τόπος ν’ ανήκει στα δεσμά κανενός....