Τι ζητάς Αθανασία
στο μπαλκόνι μου μπροστά
δε μου δίνεις σημασία
κι η καρδιά μου πως βαστά.
Σ' αγαπήσανε στον κόσμο
βασιλιάδες ποιητές
κι ένα κλωναράκι δυόσμο
δεν τους χάρισες ποτές.
Είσαι σκληρή
σαν του θανάτου τη γροθιά
μα ’ρθαν καιροί
που σε πιστέψαμε βαθιά.
Κάθε γενιά
δική της θέλει να γενείς
ομορφονιά
που δε σε κέρδισε κανείς.
Τι ζητάς Αθανασία
στο μπαλκόνι μου μπροστά
ποια παράξενη θυσία
η ζωή να σου χρωστά.
Ήρθαν διψασμένοι Κροίσοι
ταπεινοί προσκυνητές
κι απ' του κήπου σου τη βρύση
δεν τους δρόσισες ποτές.
Είσαι σκληρή
σαν του θανάτου τη γροθιά
μα ’ρθαν καιροί
που σε πιστέψαμε βαθιά.
Κάθε γενιά
δική της θέλει να γενείς
ομορφονιά
που δε σε κέρδισε κανείς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου