Σαν μπήκα σπίτι μου άρχισα να χορεύω.
Ο ήχος μιας μπάντας με παρασύρει.
Σκίζω τον τοίχο, βρίσκομαι στους δρόμους, χρωματισμένους εφιαλτικά κι
οι μπάντες να χτυπάνε τους ρυθμούς ξέφρενα, ενώ εγώ χάνομαι μες στο
χρόνο, μεσ’ από κει που ήρθα, αφήνοντας πίσω μου ένα χαμόγελο παντοτινό
στη μνήμη των ανθρώπων.
Γιατί κανείς ποτέ δεν θα γνωρίσει αν ήρθα, αν έφυγα κι αν πράγματι υπήρξα κάποτε τυχαία ανάμεσά τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου